• Home
  • Terapia osób współuzależnionych od alkoholu

Terapia osób współuzależnionych od alkoholu

Współuzależnieniem określa się zespół skutków psychologicznych, które w sposób bezpośredni wynikają ze współżycia rodzinnego z osobą uzależnioną od alkoholu. W wyniku choroby alkoholowej jednego z członków rodziny dochodzi do zmian w jej funkcjonowaniu. Konsekwencje uzależnienia dotykają wszystkich członków rodziny, mimo, iż nie są oni uzależnieni.

Jak powstaje syndrom współuzależnienia?
Jak można pomóc osobie współuzależnionej?
Czy rodzina borykająca się z problemem alkoholowym może funkcjonować „normalnie”?

Cechy osoby współuzależnionej

Syndrom współuzależnienia charakteryzuje określony zespół cech osobowości w obszarze między innymi emocjonalnym oraz relacji z innymi. Aspekt emocjonalny współuzależnienia objawia się w podatności na występowanie zaburzeń lękowych oraz depresyjnych. Z powodu niestabilności emocjonalnej osoba współuzależniona może nie ufać sobie i znacznie zaniżać swoje poczucie wartości. W efekcie niechętnie podejmuje działania i aktywności, których celem jest jej własny rozwój. Znacznie częściej obserwuje się tendencje do uległości i pasywności. W kontaktach z innymi osoba współuzależniona może dążyć do przejęcia kontroli.

W wielu przypadkach osoby współuzależnione stronią od kontaktów z innymi. Wynika to przede wszystkim z osłabionej zdolności do komunikowania swoich potrzeb i oczekiwań oraz niestabilności emocjonalnej.

Syndrom współuzależnienia najczęściej dotyka partnera osoby uzależnionej, przy czym część objawów może być także widoczna u dzieci. Wynika to z faktu, iż żyją one w poczuciu niepewności i nieprzewidywalności. To często stanowi podstawę wypracowywania mechanizmów obronnych, które polegają na przyjmowaniu przez dziecko ról mających mu pomóc odnaleźć się w nowej sytuacji.

Jakie korzyści przynosi terapia osób współuzależnionych?

Celem terapii osób współuzależnionych jest poprawa jakości ich życia. Jest ona możliwa dzięki wiedzy oraz umiejętnościom psychologicznym i interpersonalnym. W trakcie terapii osoba dotknięta syndromem współuzależnienia:

  • rozpoznaje wpływ problemu współuzależnienia na funkcjonowanie rodziny jako całości, jak również na funkcjonowanie poszczególnych jej członków,
  • zdobywa wiedzę dotyczącą współuzależnienia,
  • zmienia przekonania tworzące współuzależnienie,
  • zmienia swoje zachowanie i postawę wobec osoby uzależnionej,
  • rozpoczyna proces zmiany stosunku do samego siebie,
  • zdobywa umiejętności psychologiczne i interpersonalne niezbędne do poprawy jakości swojego życia,
  • uzyskuje wgląd w motywy własnych zachowań,
  • rozpoczyna proces troszczenia się o spełnianie własnych potrzeb i pragnień.

Terapia jest procesem długim i niełatwym. Trudność wynika przede wszystkim z faktu, iż osoba współuzależniona boryka się z problemami z dwóch stron – swojej oraz bliskiej uzależnionej osoby. Te dwa obszary wzajemnie na siebie wpływają i należy patrzeć na nie całościowe.

Terapia opiera się na spotkaniach indywidualnych bądź grupowych z psychologiem, który jest terapeutą uzależnień. Terapia indywidualna jest na ogół krótkoterminowa. Na spotkania terapeutycznej grupy wsparcia można uczęszczać przez dłuższy czas.