• Home
  • Jak rozpoznać depresję?

Jak rozpoznać depresję?

Obecnie coraz częściej jesteśmy świadkami sytuacji, w których osoby borykające się z chwilowym spadkiem nastroju lub przemęczeniem przypisują sobie depresję, podczas gdy osoby faktycznie chore konsekwentnie bagatelizują pierwsze symptomy choroby. Nasze podejście do chorób psychicznych, w tym depresji jest kształtowane przez socjalizację pierwotną, nasze najbliższe otoczenie oraz dyskurs w mediach społecznościowych. To wszystko sprawia, że rozpoznanie depresji staje się coraz trudniejsze, podczas gdy sama choroba z roku na rok staje się coraz większym zagrożeniem dla wielu społeczeństw.

Przyczyny depresji: Skąd się bierze choroba?

Depresja może być wywołana czynnikami wewnętrznymi i zewnętrznymi, a więc czynnikami związanymi z osobowością jednostki lub trudnymi i nagłymi doświadczeniami, które przewyższają jej zdolność radzenia sobie. Wśród zewnętrznych czynników depresji najczęściej wskazuje się na tzw. sytuacje graniczne:

  • nagła utrata pracy,
  • długie bezrobocie,
  • śmierć bliskiej osoby,
  • rozwód,
  • rozstanie.

Depresja może być również wynikiem reakcji organizmu na niektóre choroby, a tym samym jednym z ich pierwszych symptomów. Objawy depresji towarzyszą rozwojowi chorób nowotworowych (m.in. nowotworu trzustki), zaburzeń hormonalnych, guzów mózgu.

Niezależnie od podłoża, depresja jest poważną chorobą o konkretnych objawach, których nie należy bagatelizować. Monitorowanie swojego samopoczucia po zaobserwowaniu pierwszych symptomów wskazujących na rozwój depresji ma kluczowe znaczenie dla szybkiej diagnostyki i rozpoczęcia leczenia depresji na etapie, na którym jednostka chorobowa nie jest jeszcze zaawansowana.

Objawy depresji: Wczesne symptomy i objawy, których nie wolno bagatelizować

Objawy depresji, w szczególności we wczesnym stadium choroby są często bagatelizowane przez osoby z otoczenia i przez samego chorego. Do tych najbardziej charakterystycznych zalicza się:

  • ciągłe zmęczenie,
  • odejście od wcześniejszych zainteresowań,
  • niemożność odczuwania radości,
  • czarnowidztwo,
  • problemy z apetytem (obniżony lub podwyższony),
  • niska samoocena,
  • zaburzenia koncentracji,
  • zaburzenia funkcji poznawczych.

Osoby, które doświadczają co najmniej kilku z powyższych objawów powinny obserwować swój stan. W sytuacji, w której objawy nie ustępują na przestrzeni co najmniej 2 tygodni wskazane jest zasięgnięcie opinii lekarza specjalisty. Jednocześnie należy pamiętać o tym, że podobne objawy nie muszą w sposób jednoznaczny wskazywać na depresję. Mogą być symptomem epizodycznego spadku nastroju. Dlatego warto  je rozpatrywać w szerszym kontekście:

  • doświadczania trudnej sytuacji życiowej,
  • historii choroby (Czy dana osoba doświadczała wcześniej epizodów depresyjnych?),
  • występowania innych objawów,
  • uwarunkowań genetycznych (Czy w rodzinie danej osoby zdarzały się zachorowania na depresję?).

Depresja a spadek nastroju: Jak odróżnić?

Jak wspomnieliśmy we wstępie do tego artykułu, epizodyczny spadek nastroju często bywa mylnie utożsamiany z depresją. Jak odróżnić od siebie obie dolegliwości? Pod uwagę należy wziąć:

  • czas trwania,
  • rodzaj obniżonego nastroju,
  • formę krytycyzmu.

Epizody spadku nastroju na ogół utrzymują się maksymalnie kilka dni. W odróżnieniu od depresji nie rzutują na wszystkie obszary naszego życia, co oznacza, że mimo obniżonego nastroju nie odczuwamy wyłącznie smutku i poczucia bezsensu. Ponadto osoby doświadczające spadku nastroju wiedzą, że nie jest to ich naturalny stan, są wobec tego stanu krytyczne. Osoby chore na depresję zatracają się w depresyjnym świecie i gubią krytyczne spojrzenie na swoją sytuację.